Górskie szczyty

Tybet nie bez powodu nazywany jest Krajem Śniegów bądź Dachem Świata. Jest on na płaskowyżu, który uważa się za najwyższy. Bezwzględny klimat kontynentalno-wysokogórski Tybetu zezwala na zaliczenie tego kraju do zdecydowanie najcieplejszych. Niezwykła suchość i przejrzystość powietrza połączona z pokaźną wysokością nad poziomem morza, powoduje przeogromne wahania temperatur pomiędzy dniem i nocą, także między cieniem, a miejscami oświetlonymi pełnym słońcem. Praktycznie to można się nabawić się odmrożeń oraz poparzeń słonecznych w podobnym czasie. Nierozłączną częścią pejzaży tybetańskich są góry. Lodowe szczyty widać praktycznie wszędzie: blisko lub w oddali na horyzoncie. Prastare szlaki karawanowe, a dzisiaj również i drogi, wielokrotnie przekraczają przełęcze o wysokości ponad pięciu tysięcy metrów i rozciągają się u stóp siedmiotysięcznych szczytów, nieopodal lodowców. Jednakże Tybetańczycy nie pałali wielką chęcią do zdobywania szczytów górskich. Ciszę górskich szczytów zaczęli zakłócać dopiero alpiniści, dla których Tybet w ostatnich latach stał się jedynie celem wspinaczkowym. Tu bowiem leży wiele niezdobytych jeszcze wysokich gór. Plemiona tybetańskie należą do grupy narodów birmo-tybetańskich Na Dachu Świata mieszka sporo plemion, m.in.: Khampów, Golok, Mönpa, Loba, Szerpa oraz Tamang. Deszcze padają głównie latem i górskie hale ścielą się kobiercami kolorowych kwiatów. Zaczarowany klimat, mentalność plemion, przepiękne krajobrazy oraz swoisty rytm życia powoduje, że Tybet znalazł wielu swoich zwolenników.